Post van de Buma

Ik kreeg post van Buma/stemra:
“Uw stemrecht binnen de Vereniging is vervallen…” , omdat uw jaarinkomsten de afgelopen 5 jaar (in totaal!) minder dan € 1468,00 zijn geweest.
Ik mag nog wel naar de vergaderingen komen trouwens.
Tja.

Sinds ik begin jaren 90 mijn eigen liedjes geregistreerd heb bij Buma/Stemra zijn de auteursrechten vergoedingen uit live optredens, albumverkoop, radio en tv uitzendingen en lift- en andere vage toepassingen jaarlijks goed geweest voor in ieder geval een extra maand inkomen. En soms een fijne bonus. Dat maakte het bijbehorende eindeloos administratief gepriegel tot een zinnig klusje.
Tot een jaar of 6 geleden. Met het al dan niet vanwege corona wegvallen van de live shows, de kelderende verkoop van fysieke albums, het wegbezuinigen van zo’n beetje alle radio en tv programma’s waar mijn muziek een platform vond en de overname van andersoortig muziekgebruik door AI en niet betalende streamingsvormen is mijn inkomen via auteursrechten tot bijna nihil gedaald.

noot: Ik heb de met bovenal heel veel liefdewerk georganiseerde maar best goed bezochte optredens rondom mijn laatste albums Ghostwriter en A Pawnshop Love Affair nog maar net bij de Buma aangemeld, dus die mogen dit jaar nog een piepklein verschilletje gaan maken. Op de bank dan, maar niet in mijn rol als lid van de club.

Wat een timing!
Het past helemaal in het kader van de actuele verhitte discussie over het boekingsbeleid van podia mbt artiesten die bijna tegen beter weten in nog eigen werk brengen, de schijnbaar onverschillige houding van de meeste media tegenover originele, nog onbekende nieuwe muziek, het uitgeklede cultuurbeleid van de overheid, de enorme kloof tussen commerciëel gevestigde  “grote publiek” acts en jonge, oude, alternatieve, originele, vernieuwende, kleinschalige acts en de frustraties over AI en schandalige streaming vergoedingen.
De grote onrust onder de grootste groep hardwerkende, bevlogen en authentieke muzikanten, “beroeps”, “gestudeerd” of onbetaald (al dan niet vrijwillig). Met veelal serieuze depressieve klachten zoals recent naar voren kwam in een onderzoek van de BAM (soort vakbond voor liedjesmakers) onder 300 beroepsmusici.
Het past bij een tijdsbeeld waarin kunstuitingen een zo verschrikkelijk hard nodig antwoord op de waanzin van de machten die ons nieuws en welbevinden domineren zouden moeten zijn. Maar steeds verstikt dreigen te worden.

Lange zinnen hierboven. Er is zoveel over te zeggen. Tegelijkertijd maakt de situatie mij en veel van mijn collega muzikanten bijna monddood. Nog lang niet uitgespeeld in de kop maar haast geen poot meer om op te staan.
Die Buma brief zegt namelijk vooral heel duidelijk “je telt niet meer mee”.

Dat doe ik wel. In allerlei mooie vertrouwde en soms nieuwe initiatieven. Op een aantal prachtige podia, in een super sfeerrijke studio setting. Met en voor mijn vrienden en mijn kinderen. Voor een klein maar dierbaar publiek dat er echt waarde aan hecht. Op een behapbare schaal. Ik blijf muziek schrijven, spelen, opnemen, coveren, delen. Optredens organiseren, workshops houden en gitaren een thuis geven.
Maar er een beetje ontspannen van blijven kunnen rondkomen en open de toekomst in gaan is na 45 jaar pittiger dan ooit. Er is zoveel voor nodig. Doe je mee?